Cümle bitimlerindeki noktalama işaretleri anlatırdı keskin vurgularını. | |  

Cümle bitimlerindeki noktalama işaretleri anlatırdı keskin vurgularını.

Suslarla seni yad ediyoruz sevgili!
Bilirsin ne kadar konuş‘sam yine de sus‘tuğum kadar anlatamam seni.
Her sana sus(a)dığımda bağrı yanık kelimeler öncülük ederdi kalemime, seni yazarlardı bir damla misali…
Belkide vahada ummandı hayalin,bir an‘da gelip geçen.
Yüreğim yokluğunu gözlerimden sorardı,
sol yanım gözümden bile sakınırdı ahvalini.
Sevgili , senin konuşmuşlukların benim sus’malarımla eşdeğerdi,
Ben ikimizin yerine yığardım en olmadık biz‘i.
Sencillik yapardım tüm bencilliğimle.

Ben cümle mühendisliği yapmayı severdim,sen kelimelerle oyna(ş)mayı.
Seni seninle yazarken dakikalar salise gibi geçerdi.
Sevmezdin aşık edebiyatı yapmayı,
Okuyan kendi bulup çıkarsın isterdin; özlemi,ayrılığı ve de aşkı…
Cümle bitimlerindeki noktalama işaretleri anlatırdı keskin vurgularını,
Sen kendini anlatmaya uğraşma sevgili !
Ben seni satır aralrındaki cümle kesiklerinden ve bir türlü bitirilemeyen üç noktalardan tanıdım.
Sen bizi yazmaya başlayınca üç noktalar divan dururdu peş peşe, ardı arkası kesilmezdi virgüllerin…
Seviyorum! Aşığım! demenle tanışmıştım ünlemle.
Şimdi ise önümde boş bir kağıtta imza’n duruyor:
Kocaman bir noktadan ibaret

Bir cevap yazın